Woordafdrukken van de trail

Een dag voordat het land voor lange tijd op slot ging en de sleutel werd opgeslokt door het collectieve zwarte gat waarin we met z'n allen tuimelden, deed ik mijn eerste FKT poging ooit. Een voettocht tussen het hoogste punt van Nederland en het hoogste punt van België. Van Vaals naar Botrange. VaBo voor de ingewijden. Ik slaagde in mijn opzet om de op dat moment snelst bekende tijd voor dat specifieke traject neer te zetten maar de venen gaven me -eerlijk is eerlijk- een pandoerie om nooit meer te vergeten. Vorige week voltooide ik mijn tweede FKT. Vlak ná de lockdown. Symbolisch welhaast. Een soort van eerste wapenfeit. Een wederopstanding. Ofschoon deze tweede ervaring haast niet meer verschillend kon zijn van de eerste, was er toch één heel belangrijke gelijkenis. Beide werden in een soort van grijze-lockdown-zone volbracht. De eerste keer was er nét een ban uitgesproken over niet-essentiële verplaatsingen maar waren de grenzen nog niet gesloten. Na lang twijfelen, wikk...

5u20 Mijn ogen schieten open. Het halfduister schemert op mijn netvliezen. Mijn gedachten lichten op. Ik begin de dag twijfelend. Piekerend. Wikkend en wegend. Zou ik het dan toch doen? Neen, mijn besluit stond vast. Staat vast. Als in beton gegoten. We gaan weer niet impulsief indruisen tegen eerder genomen beslissingen. Of wel? Neen. De richtlijnen waren en zijn duidelijk. Geen onnodige verplaatsingen. Geen onnodig contact. Wat ik van plan ben -was!- is bepaald niet essentieel van aard. Integendeel. Mijn plannen getuigen van niets anders dan een doorgedreven egoïsme dat de wereld momenteel kan missen als kiespijn. Maar wat als ik er nu eens voor zorg dat mijn onderneming 100 procent contactloos verloopt? Misschien is het dan wel OK? 7u30 - 9u30 Ik zit in mijn auto en rijd mijn godverlaten straat uit om vervolgens de véél minder godverlaten steenweg op te draaien. In mijn huis laat ik twee slapende kinderen en een ietwat gepikeerde vriendin achter. In mijn auto bevinden zi...

Als we het hebben over culturele verschillen dan denken we doorgaans aan het onderscheid tussen 'westerlingen' en Moslims, of aan bevolkingsgroepen die afkomstig zijn uit verafgelegen zuiderse of oostelijke landen. Polarisatie, discriminatie, integratie en verrijking zijn dan vaak dé sleutelwoorden. Aan de start van de Trail de la Roche à Minguet leerde ik echter dat je het helemaal niet zo ver hoeft te zoeken om geconfronteerd te worden met een Babylonische spraakverwarring. Of moet ik zeggen: begroetverwarring? Terwijl ik koukleumend aan de start stond -jawel, die was een kwartier uitgesteld- kreeg ik Sebastien Henrotte in het vizier. Sebastien is een sterke Waalse trailloper in wiens gezelschap ik al twee maal samen het podium mocht bestijgen. Telkens in dezelfde regio (de westelijke Ardennen) op afstanden van rond de 50km. Hij iedere keer als tweede en ik als derde. Persoonlijk vind ik Sebastien een ietwat bijzondere loper. Met zijn kloeke, wat gedrongen postuur en grij...

Eigenlijk is dit helemaal geen wedstrijd. In wezen is het ook helemaal geen trail. Een parcours, vlak als een pas gestreken biljartlaken en waarvan het niet eens helemaal duidelijk is of het nu onverhard mag genoemd worden met verharde intermezzo's of eerder het omgekeerde: verhard met onverharde intermezzo's. Of je het verharde onverharde tracé nu gezapig hobbelend afhaspelt of stiekem een nieuwe PR neerzet, geen haan zal er naar kraaien. Niet alleen zal een beloning in de vorm van een podium uitblijven, het evenement ontbeert zelfs een klassement of enige vorm van tijdsregistratie. Buiten die van jezelf dan. Op het schermpje van je GPS horloge. Want die heb je sowieso altijd aan. Als het niet geregistreerd werd, dan is het immers nooit gebeurd. Ondanks het niet competitieve karakter van de Run For Nature, schep ik toch een pervers genoegen uit het feit dat de nummer 2 mij al na twee kilometer moet lossen. Hoewel het wedijveren om de eerste positie verre van centraal staat...

"Standing up, just to fall back down..." Bovenstaande zinsnede heb ik gestolen uit de lyrics van een nummer dat ik wel eens graag mijn schedel binnenpomp. Vooral tijdens het lopen en dan in het bijzonder tijdens intervaltrainingen en trailwedstrijden. De trouwe lezers van mijn voorgaande loopepistels weten dat ik mij zeer regelmatig durf te bezondigen aan auditieve doping als prestatiebevorderend middel. Hoewel de lyrics inhoudelijk weinig tot niet resoneren met mijn eigen leven -het nummer gaat over alcoholverslaving- vat dit ene zinnetje perfect samen hoe ik me de voorbije weken gevoeld heb en in alle eerlijkheid: hoe ik me nu nog steeds voel. "Rechtop krabbelen, enkel en alleen maar om opnieuw op je bek te gaan." Na het debacle van de Bello Gallico is niets nog naar wens verlopen. Nu besef ik ook wel dat de 'wens' op zich al een belangrijke voorwaarde is om achteraf te kunnen spreken van een mislukking. Zonder verwachtingspatroon kan er im...

Ik zit op een fiets. Mijn rechterknie laat ik schrijlings rusten op het kader in de hoop zoveel mogelijk druk van mijn rechterbeen weg te nemen. Het is een ongemakkelijke, moeilijke houding maar zoveel beter dan wat ik daarvoor moest doorstaan. De dikke noppenbanden ploegen door de modder. Het gaat traag. Moeizaam. In de verte zie ik de lantaarnpalen die samen als een lichtgevende ketting over het glooiende landschap liggen. De maan staat rood en boos boven de velden. Ik heb het koud. In mijn beleving lijkt alles eeuwig te duren. De tijd is gestold tot een soort van stroperige gelei, even zompig en hardnekkig als de modder waar ik de hele dag doorheen geploegd heb. In mijn hoofd en in mijn hart is het een soep van emoties en gedachten. Dankbaarheid. Opluchting. Schaamte en ook vernedering. Dankbaarheid – voor de sterke schouders die mij langs weerzijden omklemmen en ervoor zorgen dat ik geen stap meer hoef te zetten. Die mij verlossen uit mijn lijden. Opluchting – dat ik na ...