Woordafdrukken van de trail

Een vuist van water sloeg boos tegen de rotswand. De zee een driftig kind. De wind een kwade ouder die het wateroppervlak een stevige rammeling gaf. Mijn knieën knikten en mijn darmen draaiden zich in een knoop. Ik voelde een golf van paniek opkomen. Ik zat vast! Ik kon geen kant meer op. Wat doe ik hier zelfs? Het was vroeg in de ochtend. Rond geen enkele van de vele tentjes die Kvalvika Beach bespikkelden, was al een teken van leven te bespeuren. Ik had een spoor van scherpe voetstappen achtergelaten op het maagdelijke zand. Ik was alleen. De goudgele avondlucht van de dag voordien had opnieuw plaatsgemaakt voor een hemel die kreunde onder haar eigen loodgrijze gewicht. Na een korte passage over het zand had de route mij over een scherpe rotspartij gedwongen. Zoekend en schuifelend had ik mij een weg gebaand over het gladde gesteente, er mij volledig van bewust zijnd dat een foute inschatting tot precaire situaties kon leiden. Ik stond met beide voeten voor elkaar op een richeltje va...

De kop van Herman bestond uit twee smalle granieten blokken die stuntelig tegen elkaar aan lagen geleund. Met trillende knieën en een hart dat bonkte van de opwinding schuifelde ik de laatste meters naar boven. Ik ging voorzichtig zitten op het smalle stuk rots.  Een zucht van opluchting ontsnapte aan mijn lippen. Opluchting die eerder voortkwam uit het nipt bereiken van de top in vrij heldere omstandigheden dan uit het kunnen loslaten van de urenlange inspanning. De wanden van de berg zakten langs alle kanten zonder omhaal de diepte in. Ik zat met mijn rug naar het westen gericht. Achter mij stortte de bergwand zichzelf de zee in. Een slordige duizend meter lager. De zee was een blauwe vlakte die ongehinderd achter de kromming van de aarde verdween. In de verte kwamen grillige wolkenflarden aangezeild. Aan zuidoostelijke zijde hadden de wolken het pleit al gewonnen. De top van Munkebu -de bergknobbel waarop ik mij een uur of twee eerder had staan vergapen aan de opkomend...