Woordafdrukken van de trail

  Ik kan mijn ogen niet geloven. Eigenlijk moet het zijn: ik kan mijn oog niet geloven. Een aangeboren afwijking in zowel de vorm als de bedrading van mijn rechter kijkgat maakt namelijk dat ik langs één kant zo bijziend ben als een hoogbejaarde mol. Laat mijn linkervenster het nu evenzeer afweten en liegt het mij een misvormde versie van de werkelijkheid voor? Ik bevind me in Saint-Nazaire-Les-Eymes. Een gehucht dat voor mij geen enkele betekenis heeft, afgezien van het feit dat het een grote bevoorradingspost op het parcours van de Ultra Tour Quatre Massives –voor het gemak afgekort als UT4M- herbergt. Gelegen op enkele kilometers voorbij het halfweg punt en het overgangspunt vormend tussen het Belledonne- en het Chartreusemassief, is dit een belangrijk ankerpunt op het parcours. Het hoogteprofiel bestuderend, had ik mezelf daags voordien zo’n 8 uur gegeven om dit punt te bereiken. Ik ben dan ook in mijn nopjes wanneer ik al na 7u30 de 56 kilometer met zo’n 3300 verticale met...

 Raar of zelden doe ik dezelfde trail een tweede keer.  'Waarom niet?' hoor ik u luidop denken. Foute vraag! Waarom wel? Hoe klein en godvergeten ons klootjesland ook moge zijn, en nog veel minusculer het gebied waarin er ook een soort van derde dimensie bestaat, toch is ons grondgebied bezaaid met parels van trails. Sommige groot en bekend, anderen wat meer verborgen maar daarom niet minder schitterend. Teveel om ze allemaal in één mensenleven te volbrengen. Je kan het dus vergelijken met het lezen van een boek of het bekijken van een film. Ook dat doe ik nooit een tweede keer.   Maar af en toe duikt er toch een uitzondering op, bijvoorbeeld bij een DNF. Een boek dat zich nooit liet uitlezen. Of een evenement waaraan zoveel positieve emoties en herinneringen verbonden zijn dat er het verlangen ontstaat om die te herbeleven. In dat laatste schuilt het gevaar van de teleurstelling, aangezien de tijd nooit terug tikt en elke ervaring anders is en ervaren wordt door een...

De weken die de Bouillonante van de Ohm Trail scheidden verliepen niet bepaald vlekkeloos. Geen kalm interbellum waarin ik rustig de schade kon opmeten en mijn troepen kon gereedmaken voor de volgende veldslag maar eerder een guerrillastrijd met allerhande kwalen en hindernissen.  Het herstel na de Bouillonante verliep ogenschijnlijk redelijk vlot en al gauw dreef ik het volume en de intensiteit van mijn trainingen weer de hoogte in. Twee weken na de finish van wat ik één van de mooiste én zwaarste binnenlandse trails zou durven noemen, had ik alweer een trainingsweek van ruim 160km achter de kiezen met daarin een duurloop van zo'n 60 km. Nadien volgde een weliswaar minder zware, maar geenszins herstelgerichte week. Tijdens die week begon mijn lijf al niet mis te verstane signalen uit te zenden. Het had nood aan een welverdiende rustpauze: zware benen, allerhande pijntjes en ongemakken, een wat moeizamere ademhaling en een algemeen vermoeid gevoel.  Helaas trapte ik in dezelfd...

Wanneer ik met mijn vrienden op café enkele coups gerstenat zit weg te werken, dan wordt weleens het volgende uitgesproken: "Katers worden toch echt erger met de jaren."  Ik spreek dat altijd tegen. Volgens mij heeft dat veel meer te maken met psychologische perceptie dan met een effectief fysiek of fysiologisch aftakelingsproces. De lever die met de jaren wat op z'n lauweren zou zijn gaan rusten. Vroeger jaren waren katers stoer. Voer voor alweer een oorlogsverhaal dat je breed kon uitsmeren. En wat was de waarde van tijd als je toch gewoon in je nest kon blijven liggen stinken? Nu zijn katers tijdverlies, een jammerlijke interferentie met een drukbezet leven. Koters die op de koop toe aan je figuurlijke sterfbed staan te kwelen. En daardoor is het een psychologisch groter ongemak dat zich vertaalt in meer intense somatische klachten.  Zo is dat ook met slaaptekort. Maakt mijn zoontje of dochtertje mij in het holst van de nacht wakker dan voel ik me de volgende dag doorg...

Doorheen de ijle mistflarden die mijn hoofd vullen, kan ik me nog net bedenken hoe ironisch de situatie wel niet is.  'Dat moet nu toch lukken?' mijmer ik. 'Dat ik de Bello Gallico op net dezelfde manier eindig dan in 2019.' Liggend op mijn rug die door een bruin deken -wie weet ook hetzelfde als in 2019- gescheiden wordt van de koude vloer van de Roosenberg. Ik kon letterlijk niet dieper aan de grond zitten. Onwel. Krullend van de miserie. Maar ook omringd door mensen die bezorgd zijn om mijn welzijn.  'Gaat het al wat meneer?' vraagt iemand.  'Moet je nog een druivensuiker hebben?' oppert een ander. Flauwtjes schud ik mijn hoofd. Aan mijn lijkwitte gelaat zal het niet af te lezen zijn. Ook mijn verkrampte, op een stervende foetus gelijkende lijf, verraadt weinig joie de vivre. Maar ik ben gelukkig. Blij. Tevreden. Het kan me geen ene fuck schelen dat mijn benen net zo'n 100 keer zwaarder zijn geworden en mijn hoofd nog eens het tienvoud daarvan lic...