Woordafdrukken van de trail

  Barometer Het zweet spoot langs mijn poriën naar buiten. Onder mijn trailrugzakje was het alreeds een kleffe en glibberige boel. Mijn ademhaling leidde een eigen leven. De benen volgden lethargisch de commando's van bovenaf op.  Ik had slechts enkele hectometers op de teller staan en alle wijzertjes stonden al in het rood. De hartslag te hoog (mijn hartslagmeting stond uit maar zoiets wéét je gewoon), de ademhaling te onregelmatig en het energiepijl te laag.  Ook de goestingsbarometer  gaf zorgwekkende waarden door. Een schromelijk tekort aan loopanimo, zeker met het op de nog af te leggen afstand: liefst 98km.  Als je aan een trail van 100km begint, dan mag je van jezelf verwachten dat je na 1km nog bol staat van het verlangen. De energie zou er nog van moeten afspatten. Eigenlijk zou de grootste uitdaging moeten zijn: jezelf -de totaalafstand indachtig- tot een voldoende laag tempo dwingen. Het enthousiasme als het ware temperen.  Toegegeven; de eerste ...

"Huit coca's, s'il vous-plait." Een koppel verbaasde ogen gluurt ons aan van over een lichtblauw mondkapje. Dan het stille besef: 'Ze zullen wel zitten wachten op de rest van hun gezelschap.' Niet veel later wordt het verordonneerde octet voor ons op tafel neergeploft. Acht flesjes cola, vergezeld van 8 met ijsblokjes gevulde glazen. "Deux verres, c'est assez," merken we op. Weer die verbouwereerde blik. Dan een schamper lachje. Wij blijven achter in het gezelschap van onze 8 cola's, terwijl de garçon weer afdruipt met zijn zes met werkloos ijs gevulde glaasjes. We trekken de aandacht. Vanachter de andere tafeltjes worden steelse blikken onze richting uit geworpen. Het moet dan ook een bijzonder schouwspel zijn: Een dertiger en een veertiger. Beiden langharig en bezweet. De gespierde kuiten met modder besmeurd. Het gelaat getekend door vermoeidheid. Daar, op het dak van België gezeten, van elkaar gescheiden door 8 suikerdrankjes die i...

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Sinds Covid-19 haar intrede deed in onze contreien, ging zowat het hele maatschappelijke gebeuren op slot en ging men met de botte bijl door alles wat voor de mens leuk en plezierig is. Hoewel de beproeving nog lang niet voorbij is, zijn intussen toch al heel wat sloten weer opengedraaid en staan sommige deuren weer op een kier. Of in sommige gevallen zelfs wagenwijd open. Door een combinatie van cumulatieve domino-effecten en de golf van onzekerheid die door onze maatschappij trok, kijken we -hoewel kleinere evenementen intussen weer zijn toegelaten- toch nog steeds aan tegen een trailloze zomer. De weinige evenementen die zich wisten staande te houden ten midden van alle turbulentie, hebben immers hun inschrijvingen vervroegd afgesloten. Hoe dan ook zijn alle trails waarvoor ik deze zomer was ingeschreven, of me voor wilde inschrijven reeds lang geleden afgelast. Wat overblijft is dus volzet. Een trailloze zomer dus. Het bloed kruipt...

Een dag voordat het land voor lange tijd op slot ging en de sleutel werd opgeslokt door het collectieve zwarte gat waarin we met z'n allen tuimelden, deed ik mijn eerste FKT poging ooit. Een voettocht tussen het hoogste punt van Nederland en het hoogste punt van België. Van Vaals naar Botrange. VaBo voor de ingewijden. Ik slaagde in mijn opzet om de op dat moment snelst bekende tijd voor dat specifieke traject neer te zetten maar de venen gaven me -eerlijk is eerlijk- een pandoerie om nooit meer te vergeten. Vorige week voltooide ik mijn tweede FKT. Vlak ná de lockdown. Symbolisch welhaast. Een soort van eerste wapenfeit. Een wederopstanding. Ofschoon deze tweede ervaring haast niet meer verschillend kon zijn van de eerste, was er toch één heel belangrijke gelijkenis. Beide werden in een soort van grijze-lockdown-zone volbracht. De eerste keer was er nét een ban uitgesproken over niet-essentiële verplaatsingen maar waren de grenzen nog niet gesloten. Na lang twijfelen, wikk...

5u20 Mijn ogen schieten open. Het halfduister schemert op mijn netvliezen. Mijn gedachten lichten op. Ik begin de dag twijfelend. Piekerend. Wikkend en wegend. Zou ik het dan toch doen? Neen, mijn besluit stond vast. Staat vast. Als in beton gegoten. We gaan weer niet impulsief indruisen tegen eerder genomen beslissingen. Of wel? Neen. De richtlijnen waren en zijn duidelijk. Geen onnodige verplaatsingen. Geen onnodig contact. Wat ik van plan ben -was!- is bepaald niet essentieel van aard. Integendeel. Mijn plannen getuigen van niets anders dan een doorgedreven egoïsme dat de wereld momenteel kan missen als kiespijn. Maar wat als ik er nu eens voor zorg dat mijn onderneming 100 procent contactloos verloopt? Misschien is het dan wel OK? 7u30 - 9u30 Ik zit in mijn auto en rijd mijn godverlaten straat uit om vervolgens de véél minder godverlaten steenweg op te draaien. In mijn huis laat ik twee slapende kinderen en een ietwat gepikeerde vriendin achter. In mijn auto bevinden zi...