Woordafdrukken van de trail

Mijn hart liep sneller dan mijn voeten. Ik dwong mijn uitslaande gedachten in een korset en probeerde helder en methodisch te denken. De steile helling was overgegaan in een slordig opeengestapeld kluwen van rotsen. Alsof god er op een bepaald moment genoeg van had gekregen en uit gemakzucht maar een hoop stenen op de anders zo gestileerde berg had gekwakt. Om toch maar boven die 1000 meter uit te komen. De top bestond namelijk uit grote, vervaarlijk tegen elkaar aanleunende rotsblokken en -platen, met ertussen diepe spleten waarin een mager, relatief klein mannetje als ik gemakkelijk verdwijnen kon. Opgeslokt door Herman, stel je voor. Mijn wanhopig gekrijs zou versmelten met de niet aflatende Lofotenwind. God die een scheet laat van het lachen. Herman die er onverschillig bij zou grijnzen. De klootzak.  Met beide handen en voeten klauterde ik naar boven. Ik voelde mij enigszins gespannen. Gestrest. Soms vond ik slechts na veel tasten een klein ribbeltje op een gladde rotsplaat wa...

Dikke zweetparels maakten zich los van mijn rood aangelopen smoelwerk, een halfbakken tomaat waarvan de inspanningen en de verbetenheid letterlijk vielen af te lezen, om een halve tel later hun doodsmak te maken op de steil oplopende bergflank. In omhelzing met de grond verdwenen ze onmiddellijk in anonimiteit. Daar waar ze de rotsen raakten mochten ze nog even hun afdruk nalaten. Samen met mijn voetsporen de enige stille getuigen van mijn solotocht richting de top van Hermansdaltinden. Herman, zo had ik de berg voor het gemak omgedoopt. Herman is één van de hoogste pieken op de Lofoten. Een amechtige 1000 meter. De Alpen zouden er smalend om moeten lachen. Maar Herman was steiler, scherper, brutaler en bezat bovenal een karakter waarvoor vele Alpenreuzen met de staart tussen de benen zouden afdruipen. Nog een troef: Herman rees welhaast verticaal op vanuit de zee. De voeten nat, het hoofd in de wolken. Met Herman waagde je het niet om de strijd aan te gaan. Je mocht al blij zijn wanne...