Woordafdrukken van de trail

  " Free diving  Ultrarunning is not only sport, it’s a way to understand who we are. When we go down  run, if we don’t think, we understand we are whole. We are one with world. When we think, we are separate. On surface  Sitting still, it is natural to think and we have many information inside. We need to reset sometimes. Free diving   Ultrarunning helps do that.” Natalia Molchanova "GOD-VER-DOMME!" De rauwe klank van mijn stem wordt met een pijnlijke onverschilligheid geabsorbeerd door de mistflarden die lusteloos over de oevers van de Ourthe gedrapeerd liggen. "FUCK-ING KLOTE OURTHE" In het ritmisch gerikketik van de regen valt geen antwoord te bespeuren. De donkere nacht laat mij alleen in mijn eigen duisternis.  Voor het grootste deel van de tocht voelde ik mij kalm, gegrond en heel. De kilometers gleden weg, de tijd was als olie. Gedachten kwamen en gingen weer, als een film die ik vanop afstand bekeek. Fluctuerende sensaties in mijn lichaam. Soms tie...

  Ik kan mijn ogen niet geloven. Eigenlijk moet het zijn: ik kan mijn oog niet geloven. Een aangeboren afwijking in zowel de vorm als de bedrading van mijn rechter kijkgat maakt namelijk dat ik langs één kant zo bijziend ben als een hoogbejaarde mol. Laat mijn linkervenster het nu evenzeer afweten en liegt het mij een misvormde versie van de werkelijkheid voor? Ik bevind me in Saint-Nazaire-Les-Eymes. Een gehucht dat voor mij geen enkele betekenis heeft, afgezien van het feit dat het een grote bevoorradingspost op het parcours van de Ultra Tour Quatre Massives –voor het gemak afgekort als UT4M- herbergt. Gelegen op enkele kilometers voorbij het halfweg punt en het overgangspunt vormend tussen het Belledonne- en het Chartreusemassief, is dit een belangrijk ankerpunt op het parcours. Het hoogteprofiel bestuderend, had ik mezelf daags voordien zo’n 8 uur gegeven om dit punt te bereiken. Ik ben dan ook in mijn nopjes wanneer ik al na 7u30 de 56 kilometer met zo’n 3300 verticale met...

 Raar of zelden doe ik dezelfde trail een tweede keer.  'Waarom niet?' hoor ik u luidop denken. Foute vraag! Waarom wel? Hoe klein en godvergeten ons klootjesland ook moge zijn, en nog veel minusculer het gebied waarin er ook een soort van derde dimensie bestaat, toch is ons grondgebied bezaaid met parels van trails. Sommige groot en bekend, anderen wat meer verborgen maar daarom niet minder schitterend. Teveel om ze allemaal in één mensenleven te volbrengen. Je kan het dus vergelijken met het lezen van een boek of het bekijken van een film. Ook dat doe ik nooit een tweede keer.   Maar af en toe duikt er toch een uitzondering op, bijvoorbeeld bij een DNF. Een boek dat zich nooit liet uitlezen. Of een evenement waaraan zoveel positieve emoties en herinneringen verbonden zijn dat er het verlangen ontstaat om die te herbeleven. In dat laatste schuilt het gevaar van de teleurstelling, aangezien de tijd nooit terug tikt en elke ervaring anders is en ervaren wordt door een...

De weken die de Bouillonante van de Ohm Trail scheidden verliepen niet bepaald vlekkeloos. Geen kalm interbellum waarin ik rustig de schade kon opmeten en mijn troepen kon gereedmaken voor de volgende veldslag maar eerder een guerrillastrijd met allerhande kwalen en hindernissen.  Het herstel na de Bouillonante verliep ogenschijnlijk redelijk vlot en al gauw dreef ik het volume en de intensiteit van mijn trainingen weer de hoogte in. Twee weken na de finish van wat ik één van de mooiste én zwaarste binnenlandse trails zou durven noemen, had ik alweer een trainingsweek van ruim 160km achter de kiezen met daarin een duurloop van zo'n 60 km. Nadien volgde een weliswaar minder zware, maar geenszins herstelgerichte week. Tijdens die week begon mijn lijf al niet mis te verstane signalen uit te zenden. Het had nood aan een welverdiende rustpauze: zware benen, allerhande pijntjes en ongemakken, een wat moeizamere ademhaling en een algemeen vermoeid gevoel.  Helaas trapte ik in dezelfd...