Woordafdrukken van de trail

Doorheen de ijle mistflarden die mijn hoofd vullen, kan ik me nog net bedenken hoe ironisch de situatie wel niet is.  'Dat moet nu toch lukken?' mijmer ik. 'Dat ik de Bello Gallico op net dezelfde manier eindig dan in 2019.' Liggend op mijn rug die door een bruin deken -wie weet ook hetzelfde als in 2019- gescheiden wordt van de koude vloer van de Roosenberg. Ik kon letterlijk niet dieper aan de grond zitten. Onwel. Krullend van de miserie. Maar ook omringd door mensen die bezorgd zijn om mijn welzijn.  'Gaat het al wat meneer?' vraagt iemand.  'Moet je nog een druivensuiker hebben?' oppert een ander. Flauwtjes schud ik mijn hoofd. Aan mijn lijkwitte gelaat zal het niet af te lezen zijn. Ook mijn verkrampte, op een stervende foetus gelijkende lijf, verraadt weinig joie de vivre. Maar ik ben gelukkig. Blij. Tevreden. Het kan me geen ene fuck schelen dat mijn benen net zo'n 100 keer zwaarder zijn geworden en mijn hoofd nog eens het tienvoud daarvan lic...

  De nagel van mijn grote teen heeft de blauwige tint van een vers lijk. Het ding is op sterven na dood. Mijn rood opgezwollen en geïnfecteerde nagelrand ligt er als een soort van omwalling omheen. Een nagelgraf. Mijn ogen branden en jeuken van de vermoeienis en mijn heup staat gespannen als een veer. Het zou de eindballans kunnen zijn na een voettocht over 100 mijlen. Dat is het helaas niet. Het is de fysieke baseline waarmee ik vrijdagavond voorgenoemd avontuur tegemoet ga. De nagel is een onfraaie souvenir die ik heb overgehouden aan ‘mijn laatste lange training in de Ardennen.’ Het uitje waarmee ik mentaal en fysiek de puntjes op de ‘i’ wenste te zetten maar waar mijn grote teen in de laatste kilometer verliefd werd op een uitstekende steen en besloot om die een dikke smakkerd te geven. Hoewel ik op best veel vlakken een neurotische persoonlijkheid heb, kan ik ook erg nonchalant uit de hoek komen. ‘Gaat wel over.’ Dacht ik, toen ik des avonds in de badkamer toekeek ho...