De Bello Gallico - Van angst naar nekslag
Ik zit op een fiets. Mijn rechterknie laat ik schrijlings rusten op het kader in de hoop zoveel mogelijk druk van mijn rechterbeen weg te nemen. Het is een ongemakkelijke, moeilijke houding maar zoveel beter dan wat ik daarvoor moest doorstaan. De dikke noppenbanden ploegen door de modder. Het gaat traag. Moeizaam. In de verte zie ik de lantaarnpalen die samen als een lichtgevende ketting over het glooiende landschap liggen. De maan staat rood en boos boven de velden. Ik heb het koud. In mijn beleving lijkt alles eeuwig te duren. De tijd is gestold tot een soort van stroperige gelei, even zompig en hardnekkig als de modder waar ik de hele dag doorheen geploegd heb. In mijn hoofd en in mijn hart is het een soep van emoties en gedachten. Dankbaarheid. Opluchting. Schaamte en ook vernedering. Dankbaarheid – voor de sterke schouders die mij langs weerzijden omklemmen en ervoor zorgen dat ik geen stap meer hoef te zetten. Die mij verlossen uit mijn lijden. Opluchting – dat ik na ...