De Great Escape: ontsnapping aan de banvloek.
De nagel van mijn grote teen heeft de blauwige tint van een vers lijk. Het ding is op sterven na dood. Mijn rood opgezwollen en geïnfecteerde nagelrand ligt er als een soort van omwalling omheen. Een nagelgraf. Mijn ogen branden en jeuken van de vermoeienis en mijn heup staat gespannen als een veer. Het zou de eindballans kunnen zijn na een voettocht over 100 mijlen. Dat is het helaas niet. Het is de fysieke baseline waarmee ik vrijdagavond voorgenoemd avontuur tegemoet ga. De nagel is een onfraaie souvenir die ik heb overgehouden aan ‘mijn laatste lange training in de Ardennen.’ Het uitje waarmee ik mentaal en fysiek de puntjes op de ‘i’ wenste te zetten maar waar mijn grote teen in de laatste kilometer verliefd werd op een uitstekende steen en besloot om die een dikke smakkerd te geven. Hoewel ik op best veel vlakken een neurotische persoonlijkheid heb, kan ik ook erg nonchalant uit de hoek komen. ‘Gaat wel over.’ Dacht ik, toen ik des avonds in de badkamer toekeek ho...